Kocabucak hikayeleri…

Söz BaŞI.

KÜÇÜKTÜM, BELKİDE UFACIKTIM. HADDİMİ BİLMEDEN, AİLEMİN SALONDAKİ DUVARA GÖMÜLÜ KİTAPLIĞINA MUSALLAT OLDUM.

GÖZLERİMDEN MERAK TAŞIYORDU, GALİBA… HER KİTAP KAPAĞI, BENİM İÇİN BELKİDE, YENİ BİR DÜNYAYDI.

BİR İHTİMAL, ORTA BİRDE OLMALIYIM.

ÇÜNKÜ, KİTAP OKUMAYLA, ARTIK BAYAĞI İÇLİ DIŞLIYDIM. SANIRIM SINIFIMIN DA ÖNDE GELEN KİTAP OKUYUCUSU OLMALIYIM, O TARİHLERDE.

ÇÜNKÜ TÜRKÇE VE TARİH ÖĞRETMENLERİM, SIK SIK BENİ TAHTAYA KALDIRIR, SORU SORARLAR, KONU FALAN ANLATTIRIRLARDI.

İŞTE ODUR BUDUR, BU MERAK BU ARAMA TARAMA BULMA İŞTAHI, BENİM RUH HALİME YERLEŞTİ,KALDI.

BİR ŞEY KAFAMA TAKILIR, ZİHNİMİ BURGU GİDİ TORNAVİDALARSA, BEN, UYKULARDAN FALAN OLURUM.

İŞTE O ARADA, KÜTÜPHANEDE BİR KİTAP DİKKATİMİ ÇEKMİŞTİ.

“ VE DURGUN AKARDI DON”…

ÜNLÜ RUS YAZARI, ŞOLOHOF’UN KİTABI, DA, KİM BİLECEK O YAŞTA ŞOLOHOF’U…

BENİM KAFAYA TAKDIĞIM, BU DURGUN AKAN, NASIL BİR “” DON”DU. ONU MERAK EDİYORDUM.

YANİ BİR ÇEŞİT “ İÇ ÇAMAŞIRI”…

“DON”UN, SİBİRYA’DA BİR IRMAK OLDUĞUNU NASIL ÖĞRENMİŞTİM. UNUTTUM.

BİR DE BOYUMA POSUMA BAKMADAN, KİTABI OKUMAYA BAŞLAYAYIM MI!

YAHU, BİR LOKMA ORTA BİR ÖĞRENCİSİ ÇOCUK!

SEN NASIL CESARET EDERSİN “”ŞOLOHOF” OKUMAYA… AMA YALAN YOK, ÇOK HOŞUMA GİTMİŞTİ.

ADAM, DON NEHRİ KIYISINDAKİ KÖYÜNÜ, İNSANLARINI ANLATIYORDU YAHU. NE VAR Kİ BUNDA. AKLIMDA KALAN, BİR TEK, KÖYÜN BİLGESİ SAYILABİLECEK, “ İHTİYAR ALEKSİ” İDİ  GALİBA.

ALEKSİ’NİN EN BÜYÜK KEYFİ, IRMAK KENARINA BİR SANDALYE ATAR, TIKA BASA TÜTÜN DLODURDUĞU PİPOSUNU, KEYFLE TÜTTÜRÜRDÜ.

GEL OLDUUU.

GİT OLDU.

DEVELER TELLAL OLMADI, PİRELER DE BERBER.

BEN, HİÇ ARA VERMEDEN OKUMALARA BERDEVAM İDİM.

KENDİ KENDİME ŞİİRLER YAZIYOR, AN GELİYOR, KENDİMİ BÜYÜK ŞAİR OLARAK HAYAL EDİYOR, KENDİME SESSİZCE, ÇAKAAAL DİYE SESLENİYORDUM.

 ORTADA DAHA ŞİİR KİTAPLARIM FALAN YOK İDİ.

BİR GÜN, BİR  BELGESEL PROGRAMINDA, İLGİNÇ BİR NEHİR, KIYISI, BÖRTÜ BÖCEĞİ, IRMAK BOYU AĞAÇLARI, AĞIR AĞIR SALLANAN DALLARINI FALAN GÖRDÜM.

AAAA DEDİM, BİZİM KOCABUCAK TARLAYA NE KADAR DA BENZİYOR. BU IRMAK DA, SANKİ  BİZİM ADANA IRMAĞI, HALE BAK; ( SEYHAN NEHRİ).

EKRANA KİLİTLENDİM. AMAN YARABBİ, 1967 DE OKUDUĞUM, “” VE DURGUN AKARDI DON” ROMANININ YAZARI, ŞOLOHOF’UN BELGESELİ; İŞTE EKRANDA, DON IRMAĞI AKIYOR, KIYI BOYUNCA DA, ŞOLOHOF’UN KÖYÜ…

HELE HELE, BİR DE ŞOLOHOF’UN, DOĞUP, BÜYÜDÜĞÜ EVİ, RUS MAVİSİNE BOYAYIP, MÜZE YAPMAMIŞLAR MI!

GEL DE ÇATLAMA…

BİZİM KÖY ENSTİTÜSÜ ÇIKIŞLI YAZARLARIMIZIN, KAÇ TANESİNİN, DOĞUP BÜYÜDÜĞÜ KÖYÜNDE, BÖYLE BİR DURUM, ANI EVİ VAR!

TALİP APAYDIN-FAKİR BAYKURT-MEHMET BAŞARAN…

BİR ŞEYLER YAPMALI…

EVET, BEN DE DÜŞÜNÜP, KENDİME DEDİM Kİ, ŞOLOHOF’UN DON NEHRİ VARSA, BİZİM DE SEYHANIMIZ VAR. BERİDE DE BERDANIMIZ… AMA BİZİM SOSYO – TARIM YAŞAMIMIZIN GÖBEĞİ, BERDAN’LA DEĞİL, SEYHAN’LA KESİLMİŞTİR.

O ZAMAN OTURDUK MASAMIZA, ALDIK KALEMİ ELİMİZE…TARSUS’TA KOCCA BİR EVDE DOĞDUK DOĞMASINA DA, GÖZÜMÜZÜ, “”KOCABUCAK” TARLAMIZDA, IRMAĞIN KENARINDA AÇTIK DESEK, YERİDİR.

EVET EFENDİM.

İZNİNİZLE…

BUYRUN “” KOCABUCAK HİKAYELERİ” NE…