1-

Mektebi tıbbiyede okurken, kimi ceridelerde(*), düşe kalka çıkan haberleri okudukça, içi, habire hop oturup hop kalkardı.Artık bütün o kâbuslar, Makedonya , Rodop dağlarında durmadan komitacı kovalamalar, Resneli(*) ile yapılan, rûya benzeri görüşme.

Artık yoktu ve bir daha hiç olmayacaktı.

Şerifoluğunun, derme çatma sarnıcından, kütük kanalların içinde akıp, avludaki salkım söğütün gölgesindeki, tahta havuza akan suyla beslenen, kokusuna doyulmaz çıtlık çiçeklerinin yanından ayrılmayan, hasır iskemlede oturuyordu.

Ayağının ucundaki sehpada, ılımaya yüz tutan kahveye baktı.Tablanın yanındaki müdafa-i milli cıgarasına uzandı. Güneş, öğleni ağır ağır, sessiz soluksuz geride bırakıp, Zevzek tepesinin uzaklarına kayıyor, aynı anda da, turunculuğunu, kendisine bir gölge gibi bakaduran çamların yeşiline katınca, ortalık bir anda, bilinmedik bir masal diyarına tebdil oluyordu.

Cıgarasını yaktı. Hafif hafif sallanan salkım söğüdün, kimi boynu bükük dalları, saçlarını, yanaklarını yalıyordu.

Derin bir nefes çekti cıgarasından. Gözlerini kapadı. İki avcunun içine, söğüdün dallarını aldı. Yukardan aşağıya doğru sıvazlayarak, yaprakları sevdi.

Aklının içinde gelgitler, med cezir gibi oynaşmaya başladı.

O gece, sanki uzaklardan kapkara bir gök gelmiş, hiç ummadıkları bir orman kenarındaki bataklığa sıkışmış, pusu yemişlerdi.

Şimşekler, ardı arkasına çakıyor, gök, sanki yanı başlarında gürlüyordu.

Günlerdir peşinde, yarı aç, yarı tok oldukları Bulgar komitacı Milko, şeytanî bir planla, pusuya düşürmüştü birliklerini.

Dizlerine kadar bataklığın içinde de olsalar, Milko’nun hiç de akıl edemediği bir manevra ile Cehennem yüzbaşı Cemil sayesinde, komitacıların berbatını çıkarmışlardı.

Ama bir o kadar da, kendileri helâk olmuştu.

Neyseki, can kaybı vermeden, yaralılarla birlkte, Razgrad’a varmışlar, şehrin girişindeki kırık dökük kışlaya, zar zor mitili atmışlardı.

Şerifoluğu’nun suyu, çıtlık çiçeklerini dolaştı. Önceden açılmış yalağından, incire doğru süzülüp, koca ağacın sağından, koşu çiti yalayıp, yokuş aşağı, bağ kapısına doğru, aktı gitti.

Bu, yıllardır böyleydi.

Cıgarası elinde kalktı, başodanın duvarından, iki bağ arasındaki patikayı tuttu. Aynı söğüt dallarını sıvazladığı gibi, cıgarasız eliyle, asma dallarını, avuç içi kadar yapraklarını adeta sevdi.

Komitacı kovaladıkları gecelerde, buldukları mağara kovuklarında, bir gün bağına, yaylasına dönüp, dönemeyeceğini düşünür, gözlerinin ıslaklığını, gecenin karanlığıyla gizlerdi.

(*) ceride: gazete….

-------------------------------------------------------------------------------------