SİS

Ya da ÖTE(!) bir anlatı denemesi

Söz başı

1. Kısım

BU ANLATIMA, NEDEN SİS ADINI VERDİM… BAZAN, BİR ANDA, HESAPSIZ BİR ŞEKİLDE, BİR YAZIYLA, FİLMLE, ROMANLA KARŞILAŞIRSINIZ. SANKİ DUYUDURUMUNUZ, GEÇİCİ FELCE UĞRAR, BAKAKALIR YA DA ÖYLECE KALAKALIRSINIZ.

MIGUEL DE UNAMUNO DA BANA, İLKİN ROMANIYLA DEĞİL, DÜŞÜNCE DÜNYASINA ARMAĞAN ETTİĞİ, ADETA BİR SAVSÖZ KIVAMINDAKİ CÜMLESİYLE GÖRÜNDÜ, ETE KEMİĞE BÜRÜNDÜ.

NE DİYORDU UNAMUNO!

BİR ARKADAŞININ ÖLÜMÜ ÜZERİNE, BİR KAÇ GÜN ÖNCE BİRLİKTEYDİK, ŞAKALAŞIYORDUK. ŞİMDİ, BU DİKDÖRTGEN ÇUKURUN İÇİNE BIRAKIP, ÜZERİNE TOPRAK ÖRTÜYORUZ. PEKİ, BİR KAÇ GÜN ÖNCE BENİMLE ŞAKALAŞAN O “ ADAM” NEREYE GİTTİ “”DER””… ŞİMDİ KISACA, UNAMUNO KİM, ONA BAKALIM:

Miguel de Unamuno (29 Eylül 1864, Bilbao - 31 Aralık 1936, Salamanca), İspanyol Bask düşünür, yazar.

Madrid Complutense Üniversitesi'nde felsefe ve edebiyat üzerine eğitim almış ve Bilbao'da felsefe öğretmenliği yapmıştır. 1891 yılında Salamanca Üniversitesi'nde Eski Yunan Dili Kürsüsü'nde profesör olmuş, aynı üniversitede üç kez rektörlük görevine getirilmiştir. Ayrıca 1931-1933 yılları arasında Temsilciler Meclisine Salamanca'dan vekil seçilmiştir.

98 Kuşağı'nın temsilcileri arasında sayılan Unamuno, 20. yüzyıl İspanyasını düşünmüş ve yazmıştır. Dogmatik düşünceye, özellikle faşizme karşı savaşmış ve bu uğurda 1924 yılında Miguel Primo de Rivera diktatörlüğüne karşı çıktığından Kanarya Adaları'na sürgüne gönderilmiştir.^[1][2] 1930 yılında tekrar Salamanca Üniversitesi'ndeki görevine dönmüştür. İspanya İç Savaşı sırasında Franco'yu desteklese de, Falanj iktidarının iç yüzünü görüp kamuoyu önünde eleştirmiştir. Salamanca Üniversitedeki bir toplantı sırasında rejimin önemli komutanlarından José Millán-Astray'a açıkça karşı gelmiş, sonrasında ev hapsine mahkûm edilmiştir. Tutuklu halde, 31 Aralık 1936 tarihinde ölmüştür.^[3] Roman, öykü, şiir, deneme ve oyun türünde eserler vermiştir.

SİS ROMANINA GİRİP, BİR KAÇ SAYFA OKUDUĞUMDA, ROMANIN İÇERİĞİNDEN ZİYADE, “SİS” SÖZCÜĞÜ, BENİ ETKİLEMİŞ, DÜŞ GÜCÜMÜ KIRBAÇLAMIŞTI. ÇOCUKLUĞUMDAN BERİ, DİNLEDİĞİM, “”( BESİME NENEMDEN KAÇKAÇ HİKAYELERİ,ANKARA’NIN TAŞINA BAK TÜRKÜSÜ, ANNEANNEM ZEKİYE HANIMDAN, DEDESİ, MUHTEMELEN SUFİ MAHMUT ŞAMİ’NİN , KİTAPLIĞI- İBADET ŞEKLİ,SON DERECE AZ YEMEK YEMESİ,KÜÇÜK KAYINI DELİ MUSTAFA’NIN, YEMEN BOZGUNUNDAN DÖNÜŞÜ …)) HER NASILSA BELLEĞİMDE KALAKALMIŞ, ZAMAN ZAMAN İSTEM DIŞI OLARAK,ÖN BEYİN EKRANIMA ,( FRONTAL LOB), DÜŞÜVEREN GÖRSEL-İŞİTSEL ANILARI.

BUNLARIN, BELLEK SANDIĞIMDA KALMAMASI GEREKLİDİR. OTURUP, DÜZGÜN BİR ŞEKİLDE YAZIP, HEM GELECEK KUŞAKLARA, HEM DE ( OLURSA ŞAYET ), TOPLUMSAL HAFIZAYA KAZANDIRILMASI GEREKİR.

YAŞADIKLARIMIZA BAKTIĞIMDA, ( BENCE), GERÇEKTEN DE BİR “” SİS”İN ARDINDAN YAHUT İÇİNDEN, DIŞARIYA BAKTIĞIMIZI DÜŞÜNÜYORUM. BU YÜZDEN DE,

UZUN ZAMANDIR İÇİM SIKILIYORDU. BİR ANLAMSIZLIĞIN, ANLAM YİTİMİNİN SİSİNİN İÇİNDE Mİ KAYBOLUYORDUM.

O AN, HİÇ BİR FİKRİM YOKTU. OTURDUĞUM SANDALYE, YEMEK YEDİĞİM MASA, ELİMDEKİ DEFTER,KALEM.

PENCEREDEN, GÜNEŞİN EL ETEK ÇEKİLİR GİBİ IŞIKLARINI FARKETTİM.İNCEDEN BİR TÜL, SANKİ GÖKYÜZÜNDE SERİLİYDİ.GÜNEŞ, KAYIPLARA MI KARIŞIYORDU.

GÜNEYE BAKAN, ÇİÇEK DOLU BALKONUMUZA ÇIKTIM.HAVA SERİNLEMİŞ, SAKSILARDA BİRİKMİŞ TOPRAK RAYİHASI, AĞIR AĞIR ÇİÇEKLERİNİN KÖKLERİNDEN SİLKİNİP, SOLUDUĞUMUZ HAVAYA KARIŞIYORDU.

TRABZANA YAKLAŞTIM. KOLUMU UZATIP, AVCUMU GÖKYÜZÜNE ÇEVİRDİM.TEK TÜK YAĞMUR DAMLASI İNDİ AVUCUMA. PARMAKLARIMI KAVUŞTURUP, YAĞMUR SUYUNU, BİBERİYE SAKSISINA BOŞALTTIM. TEKRARDAN, BU KEZ DE, DİRSEKLERİMİ TRABZANA DAYADIM. İLERDE, 300,500 METRE İLERDE, BİR SEFALET ANITI, SORUMSUZLUK, BOŞVERMİŞLİK GÖSTERGESİ, OLAĞAN BİR DURUMMUŞ GİBİ, DİKİLMİŞ DURUYORDU, ÜSTELİK DENİZİN KIYICIĞINDA, AKDENİZ’E NAZIR…