uzun bir yazı... DÜNDEN BUGÜNE…
1…
Birkaç gün önce, ne yaparsam yapayım, bu topraklarda “işe” yaramayacağımın tam olarak ayırdımına varınca, naa’piim, tuttum, kısa  bir “itiraf” yazısı yazdım.
Gerçi yazdım da no’ldu… ayvaz kasap, aynı hesap.
Neyse… geçiyoruz.
Dün akşam, iki değerli kardeşle birlikte, hayli tatminkar, doyurucu bir sohbetin içinde, az da olsa, birkaç kadeh de yuvarlayıp, gezindik durduk.
Hanta virüsünden girdik, tahmin edin bakayım, nerden çıktık!
 Hem de bütün bir gece…
1973 sonbaharı,ist kabataş erkek lisesinde, daimi yatılıyım. Ortaköy’de, şirin mi şirin bir kitapçı var. Onun vitrini miydi!
Yahut da bir gazete reklamı mı, beni harekete geçiren!
Bir ayda, bilmem kaç baskı yapan “kitap”… 
“ tanrıların arabaları”… vay, hem tanrılar hem de arabaları…
Eric Von Daniken adlı biri yazmış, dünyayı kırıp geçiriyormuş kitap…
Kitap, okulda “ yasaklıydı”.
Kitap, derhal alındı , okundu ve elden ele dolaştı durdu. Sonuçta, birkaç ay sonra, hayli harap vaziyette, “ kaynağına” döndü…
Benim de dünyamda, yepyeni bir sayfa açıldı.
Tepemizde asılı gibi duran göklerde, no’luyordu!
Yıllar içinde, dün akşam da dostlara bildirdim, bu merak konusunda, irili ufaklı, tahminen 50,60,000 sayfaya yakın kaynak(!) okumuşum. 
Hemen bildireyim ki, “ dış uzayımızda” varolduğu düşünülen birilerinin, dünyamıza gelmeleri, beni gerçekten sevindirir. Ancak, bu sevincimin ölçüsü başkadır.
İşte bakın, yalnız değilmişiz iddiasının arkasına sığınmıyorum.
Aksine, ucu bucağı bilinmeyen ( EINSTEIN ne derse desin, adeta sonsuz uzay, İNSAN beyninin alabieceği bir olgu değil. Kusura bakma ALBERT ABİ), BİR VARLIKSALLIKTA, kendimizi, evrenin askeri gibi, yegane canlı varlığı halinde düşünmek kibiri, gümler gider. Ben ona sevinirim.
Hatta ve hatta, olasılıkla, mesafesini tahmin edemeyebileceğimiz bir menzilden gelebilmiş olabilmeliler ki, bu bile, bize posta koymalarına yeter de artar bile.
Daha zar, zor “” ay” mehtabına gidebiliyoruz.
Adam kalkmış, bilmem kaç “ ışık yılı” uzaktaki, “ ALFA SENTARİ” den kalkmış, gelmiş.
Hoş olmaz mı sizce de.
Hele de, habire hafız yetiştirmeye- imam yetiştirmeye öncelik veren bizim(!) için de, ciddi bir babalanma olur.
Bizim için deyince, aklıma geldi, aktarayım da bilin.
Ben, olayın canlı-kanlı şahidi bir URFALI komşumdan dinlemiştim.
1969 yılı temmuzunda, APOLLO 11, AY uçuşunu yaparken, Urfa’da, galiba(!) “” halilül rahman” camisinde, sabaha kadar mevlüt okutuluyor, “kuran” kıraat ediliyor.
Hangi nedenle!!!
Gülmeyin ama…
“ ya rabbi, kafir xx kamer”” e ( yani ay’a) sefer eyledi, bizim üstümüze düşürecek, şafaat eyle, bizi koru”…
Ben bu itirafı ilk dinlediğimde, inanmamıştım.
Zaten “ onlar” için, kendileri gibi olmayan, herkes kafirdir, bir şekilde yok edilmeleri gerekir.
Biz, asıl konumuza dönelim.
Ancak, biraz farklı döneceğiz.
Geldilerdi, gelmedilerdi, belki henüz yarı yoldadırlar falan demeden önce, üzerine, büyük bir ciddiyetle eğilmemiz gereken bir “hal” var…
Ne diyor, antik çağın, LİBYALI şair ve düşünürü KALLIMAHOS( MÖ 310/240)…
“ BÜYÜK KİTAP, BÜYÜK BEL”.
Ben bu önermeyi şöyle değiştiriyorum: büyük merak, büyük belâ…
Sorunumuzun başlığı, “ canlılar sorununa giriş” şeklinde kısaltabileceğimiz, aklî bir duruştur.
Yani kimdir bu “ canlı”, evvelâ…
Yani ben-sen-o…
YERYÜZÜ gezegeninde yaşayan, arka ayakları üzerinde dik durabilen, “biz”.
En basit ve kolay haliyle . HOMO SAPIENS SAPIENS…
İşte burda duruyor ve ilkin,  düşünmeye başlıyoruz…
Sapiens sapiens demek, FARKINDA OLDUĞUNUN FARKINDA olan demektir diye açıklanagelmiş bir ifade.
Ben buna itiraz ediyorum…
“kim neyin farkında olduğunun farkında ki!”
Ölümcül bir çoğunluk, bu gezegende, tek bir şeyin farkında…
Yok etmenin.
Her geçen gün acaip işler başarabilen “ haberleşme” teknolojisi sayesinde; YOUTUBE kanalına girerek, ne olağanüstü belgeseller, yerinde çekimler vs izleyebiliyoruz.
“ISS”; ULUSLARARASI UZAY İSTASYONU sayesinde, canlı yayın olarak, gezegenimizin nasıl döndüğünü,bulutlarını,yağmur ve karlarını yukardan izleyebiliyoruz…
“yazılı tarihimiz”, olasılıkla, 5000 yıllık bir geçmişe sahip.
Bu 5000 yıllık tarihe, en geniş ve basit bir özetle, “” akıtılan kanın” tarihidir demek, son derece mümkündür.
Kanın akıtılmadığı bir günümüz yok…
Kendimle çelişkiye düşme bahasına, hal, bu denli açık ve belirginken, neyimize güvenerek, gezegenimize “ sığamayıp”, öte alemlere dadanıp, duruyoruz.
Yetmemiş gibi. Gelenler vs olmuş gibi, bir takım havalara girmeyi de ihmal etmiyoruz.
Peki, madem böyle açık bir tavır koyuyoruz… o halde, ne yapmalıyız, nerden başlamalıyız…
Bana, her ne kadar, son derece basit ve çarpıcı gelse de, büyük çoğunluğa, deve hörkücü gibi olabilecek bir “” sorunsaldan” , dünyaya MERHABA demek, işin başat doğrusu olsa gerektir.
Ama önce, “basit!” bir aritmetik bilgi:
Halihazır bilinebilen(!) evrenimizde, 200 milyar trilyon, gök cismi olduğu düşünülmekte. Yani:
200 000 000 000 (milyar) X 1 000 000 000 000 ( trilyon) =
200 000 000 000 000 000 000 000……. Lık bir evrendeyiz…
Matematiği has olanlar, bu “traji komik” rakamı lütfen telaffuz edip, geri bildirimde bulunsunlar.
Böyle bir “ evren” içinde, belki bir toz, belki ondan da “ufak”, kimbilir, belki ZERRE demeliyiz, “ varız”…
Peki, sorun nedir o zaman!