Sözbaşı

Şiir , edebiyat türleri içinde , bambaşka bir evrendir . Behçet NECATİGİL  Hoca , zamanın behrinde , hoş bir kînaye yapıp , “Türkiye’de , gizli işsiz kadar , gizli şair vardır çocuklar “ diyerek , bıyık altından da tebessüm etmeyi ihmal etmemişti .

Şiir , yazıldığı dilin , “ söz prensidir” ve alçak dallarda hüküm sürmez ! Şiirin bir adım sonrası filozofi , sonrası da ,  sufi katına irtifa kaydetmedir ki , her zihin , buna muktedir olamayıp  , yeterli sıkleti , “ sözün aşkınlığında “ barındıramaz , ortaya koyamaz .

Şair , gözüne hayalet görünen insandır .

Şair , sözün ,  cevherinin evreni  peşinde , bir ömür tüketmeyi göze alabilendir .Şiir , maalesef ki , bu yanıyla , olağanüstü ölümsüzlük imlediği için , bu çekiciliği ,  “ düzmeceliğe  “ açık  arazi olabilmekte .

O yüzden , “ başıboş tanrılar zamanı “ , bu dikkat ve özenle , öze dönüp  , anlamayı ve anlaşılmayı murad etmektedir .

Hoş geldiniz , boş bulduğunuz yere oturunuz …   

Başıboş Tanrılar Zamanı

Gecenin ardında bir yerde

Ufaldıkça gaz lâmbaları

Attilâ İlhan 

“ Kalpaklı Süvari”

İlk söz…

Anlayacağımız meçhûl

Sularda piranha

Aynalarda içiçe hiçtik

İçtik ve gördük

Gölge üstüne gölge …

Baktım baktım yine baktım

Sanki zaman hep varolmada

Gökyüzünde kapanmayan

Tek bir sayfa kitap

Sonra dört duvar çöller

Dağlar ovalar ve akarsular

Yine de hep ölüm

Biteviye dört mevsim

En soylu kördüğüm …

I.

Güneş bir mızrağın ucundaydı

Yükseldik

 Zaman sonsuz bir su muydu

İçmeye geldik !