+ 70/ YETMİŞ yazıları…

1

1969/70 de TARSUS Amerikan kolejinde, orta 3. Sınıf öğrencisiydim.

Sanırım okulda, ilk, ORTA OKUL duvar gazetesini çıkarandım. Gazetemin adı : KARŞI idi. 56 yıl boyunca, önüme getirilen hiçbir yemeği, sormadan-tahlil etmeden- denetlemeden “” yemedim”.

Yemek derken, gerçek yemek değil elbette; fikir-düşünce-itikat-inanç-din vs kastediyorum.

Kimilerimin bu “karşı”oluşum, tersosuna gitti ve beni, sert bir şekilde eleştirdiler. Hatta, bir doktora ( psikiatrist-psikolog gibi) görün dahi deyip, ısrar edenler olmadı değil. Hepsine, gerçekten yürekden teşekkür ediyorum, huzurunuzda.

Yakın bir geçmişde, biraz da mantıklı bir tesadüf sonucunda, bu, tuhaf-garip “ karşı” ısrarımın, tıbbi açıdan, açılımına eriştim.

70 yaş öncesinde olsaydım, bu erişimimin temelini,emin olun söylemezdim, yazmazdım.

Ülkemde, gelişen “ yaşam kalitesi” çerçevesinde, erkek ortalama ölüm yazı, 80 falan, kadın da, 90 ötesine çıktı. Ötesini bilemem. Mersin gibi, abur cubur bir kentte yaşarken, karşıdan karşıya geçerken, bir TAMPONA kurban olmayacağın(m)ızın “” garantisi” var mı ki!

Artık, + yetmişiz, rahatlıkla yazıyorum kardeşim.

Evet, benimle temas eden hekim kardeşlerim, bu halimin, tıp dünyasında, nadir görülen, iflâh olmaz bir sıkıntı temelli olduğunu, nihayet bildirdiler.

Bunun adı: toplu zihin merakı “ imiş” ve tedavisi, haniyse, olanaksızmış.

Yahu, allah aşkına, bir insan, kendini, her halttan anlamak zorunda hisseder mi!

Yalan yok, hisseder arkadaş. Lânet olsun.

Tam dört sene önceydi, sevgili MEHMET ÇETO, bir makale yazdı ve dedi kİ: mersin’in yürüyen ansiklopedisi.

Başıma gelmeyen kalmadı.

Vay annem annem, ben neymişim… ahh ÇETO, ahhhh ÇETO…

ŞİMDİ, durum böyle olunca, “ ahalinin” önemli bir kısmı, haliyle, bakalım, “” adam” ne diyecek şimdi diyerek, adamın ağzının içine bakmaz mı !  elbette bakar.

Ne halt edecem ben!

Her sözcüğüm, her tümcem, her noktalama işaretim, değerli/ DOSDOĞRU  olmak zorunda değil mi!

Bu süreçte, minnettar olduğum isanları,izninizle bildireyim: bana gösterdikleri dehşet kütüphaneleri ile ANNEM NEMİDE HANIM ve BABAM İBRAHİM BEY…

Ülke ortalamasını üzerinde bir kütüphaneydi evimiz.

Düşünebiliyor musunuz! 1968 yılında, ufacık, TARSUSLU bir çocuk, 13 yaşında falan… şolohof/ durgun akardı don, kitabını okumaya davranıyor.

Niye ama. Ne bileyim yahu, DON’un, rusyada önemli bir nehir olduğunu.

Ben “” İÇ ÇAMAŞIRI” zannetmiş, o merakla okumaya başlamış, ancak, çok sevmiştim kitabı.

Sonra beni çarpan, 2. Kitap: Fransız ihtilali ertesini anlatan … ALLAHLAR SUSAMIŞLARDI/ ANATOLE FRANCE…

Yahu bu nasıl bir allahmış, susuyor “muş” üstelik. Okuyamamıştım, iyi hatırlıyorum.

Yani kabaca, bu toprakların “” solu- sağı- dindarı” vs vs releri, beni kabul etmedi, edemedi, kimbilir, işlerine gelmedi.

Valla “ + 70” in güzelliğini yaşadığım şu günlerde, hiç ama hiç umurumda değil.

Ha, bu arada, SOL’A yaklaşmadım değil. Yaklaştım elbette.

Benim gibi bir adamdan, mhp li, refahlı vs olur muydu!

Olmazdı elbette.

Ama, onların kılcal damarlarını öğrenmiştim, zaman içinde.