+ 70 / yüzü suyu hürmetine, yazılar…

2

Annemin unutamadığım bir sözü vardı, belki babam da kullanırdı, o kadarını anımsamıyorum : DARAPKATEL derdi yani uyduruk, baştan savma.

Sanırım, ev içi kültür dili ARAPÇA olan, anneannem ZEKİYE hanımdan kalma bir sözcük de olabilir.

İşte, kısaca, bu topraklardaki yaşamımızın özü, DARAPKATEL’dir, uyduruk-baştan savma- adam sendeci.

Çok iyi hatırlarım, bu ülkede; 76 mıydı, 77 miydi, 46 günde, ortaokul-lise öğretmeni mezunu verdi, o tuhaf okul olan, “” EĞİTİM ENSTİTÜLERİ”…

Neyse, biz özden ayrılmayalım.

Ev içi eğitim-kitap okuma vs derken, Amerikan koleji yaşamımız başladı. Aslında pek de mes’ud zamanlar değildi, 1966-1971 arası. Babam hasta, iflas etti, nasıl ayakta kaldık, hâlâ hayretle hatırlarım. Burda aslan payı, annemindi tabi ki. İst. Robert kolej mezunu,( 1947 ), FARUK NAFİZ-HALİDE EDİP-NECİP FAZIL’ın öğrencisi olan bir hanım. Önce sağlığı bozulan, ardından da vefat eden eşinin bıraktığı enkazı, insanüstü bir gayretle ayakta tutmuştur.

Annemin peşi sıra, huysuzlukları da vardı. Onu da anlatacağız, hiç merak etmeyin. Biz, usul usul koleje dönelim…evde, nasıl anne ve babam,okuma konusunda, kütüphaneyi bana açtılarsa. Kolejde de, sıra dışı bir TÜRKÇE öğretmenimiz vardı: YALÇIN DEMİRTÜRK… yalçın bey merhum da, okumanın dünyasını bize açmıştır. En azından benim için bu böyledir. Ancak, rahmetlinin ilginç bir huyu vardı… metin okuma- dilbilgisi olarak, iki ayrı sınav yapardı. Birinci kesimde, not olarak, ne denli cömert ise, dil bilgisinde ise, inanılmaz kıt not verirdi hoca. Örneğin 4.25… yanlış okumadınız: 4.25… bir gün hocam demiştik, 4’ü anladık da, bu “”. 25”” nerden geliyor! Kuyumcu terazisi gibi.

Bir arkadaşımıza, yazılı kağıdını gösteriyor: hoca, edatlara-bağlaçlara- sıfatlara…. Tek tek parça buçuk not veriyor. Bu değerler, .25 ile başlıyor’muş. O yüzden biz, zar zor, 5.75 alığımızda, yıldızlı peki almış gibi seviniyorduk.

Büyük oğlu Orhan’ın dediğine göre, MERSİN-TECE’yi çok severmiş… 2022 kışında vefat ettiğinde, Tece’ye defnedilmiş.ne diyelim, HOCA başkaydı.

1970 yazında babamı kaybetmiştim. Yalan yok, yakın uzak, hiçbir akraba-hısım-eş dost, KAPIMIZI çalmıyordu, çalmamıştı. Varsa yoksa, babamdan bize kalan, tarla takıma, bir yolunu bulup, çökmekti, çoğunun derdi!

Hocayla, aynı mahallede, aynı sokakta oturuyorduk. Ben, orta 3’de, kalmıştım.

Bir paydos zamanı, hoca beni, öğretmenler odasına çağırdı. Sen iyi bir çocuksun, bu yaş, erkek çocuk için çok tehlikelidir, ne zaman kendini sıkıntılı hissedersen, ben yanındayım, harcanmanı istemem, mutlaka yanıma gel “” DEMİŞTİ”.

İŞTE böyle hocam, yaklaşık 55 yıl geçmiş, o zamanların üstünden, biz de şimdi, “” tarih dede”” olma yolunda mıyız ki!

Kolejde, orta ikide, unutamadığım bir ing. Okuma kitabımız vardı: TREASURE GOLD… yani “altın hazinesi”…

Ama bu altın, bildiğiniz “ altın madeni” değildi… İNSANI insan yapan değerlerin, edebiyat yoluyla anlatılmasıydı.bildiğim kadarıyla, ülkemizde yalnızca, BOĞAZİÇİ ün. De, bir zaman, hangi bölümde olduğunu unuttuğum bir alanda, “” insan değerleri dersi” var(dı)mış.

Bizim kitapta ne vardı peki! İnsanın çok yönlülüğü; kötülük-iyilik ve türevleri… kıskançlık, bencillik, sorumsuzluk, saldırganlık… bu okumaların içinde, beni en çok çarpan, “” TOMMY FOR PRESIDENT” adlı, yaşanmış bir olayın öykülendiği bir “” anlatı”.

Aynı yıl, yani 68-69 daki, orta okul,TÜRKÇE okuma kitabımızdaki okuma parçalarını anımsamaya çalışıyorum. Bizim İNG kitabına paralel, o değerlikli, okuma parçaları var mıydı!

Hiç hatırlamıyorum, “” maalesef”.

İki okum parçası kalmış belleğimde, doğru yanlış…

“” times kıyıları”, “” karanfiller ve domates suyu”””…

Ete- süte dokunmayan, gelişigüzel okumalar. Hiçbir insani değere dokunmayan…

Peki, böylesi değerli okumalar, yüzde yüz, amacına ulaşmış mıdır!

Kendi payıma, evet. Ötesini, diğer arkadaşlar bilir…