UZUN YOL YAZILARI

(( Bir AHMET TELLİ ölmüş diyeler…

gelir çalar kapıları

de evde yoktur

kalbinin yollarındadır- h. sungur ))

Bu vesile ile aykırı bir ölüm yazısı yazıyorum…

(( 2 Aralık 1946'da Çankırı'nın şu an Karabük'e bağlı olan Eskipazar ilçesinde doğan Ahmet Telli, Hasanoğlan ve Kayseri Pazarören, Pınarbaşı öğretmen okullarında eğitim gördü. Öğretmen okulundan sonra dört yıl ilkokul öğretmenliği, daha sonra da Gazi Eğitim Enstitüsü'nü bitirmesinin ardından, Kastamonu, İnebolu, Doğanyurt, Kırıkkale ve Ankara Atatürk Lisesi'nde Türkçe ve Edebiyat öğretmenliği yaptı. 1981'de Gazi Eğitim Enstitüsü'nde öğretmenken, sıkıyönetimce tutuklanarak görevine son verildi. Aynı yıl, TCK'nın (o zamanlar) 141, 142 ve 146. maddelerinden yargılandı. 141 ve 146'dan beraat etti. Cigerhun'un şiirleri üstüne yazdığı bir yazısından ötürü 1980 yılında 142. maddeden kısa bir süre hüküm giydi. Tutuklu kaldığı süre boyunca Filistin Askısı’na da maruz kaldı.^[1]))

Bir toplum şayet “ toplumsa”, ahali değilse, o toplumdaki her önemli adım, heyecan, o toplumda, ortak bir ilgi görür.

Bu cümlenin ufkundan bakıldığında, TÜRKİYE bir toplum değildir, maalesef.

Ahalimizin en önemli özelliği, saklı-örtük aşağılık kompleksi kumkumasıdır.

Bu kumkumanın sıklet merkezinde ise, saplantılı dindar kardeşlerimiz vardır ve yine maalesef.

Batı dediğimiz “ bilgi- uygarlık, diktacı  iktidarı” dahi, her şeye rağmen , derme çatma da olsa, bir aydınlanmanın içinde, yıllarca boğuşagelmiş ve bugün, “” dünya bilgi” kulesindeki, BEKÇİ başıdır. İstediğiniz kadar tepinebilirsiniz.

Ama, örneğin VATİKAN, yani Katolik dininin merkezi, akılları sıra, zamanında aforoz ettikleri GALİLE’nin aforozunu, 1980 lerin başında kaldırmıştır. Bu da ayrı bir garabet elbette.

Batı, yıllarca, yıllarca aydınlanma ile dalaştı durdu. Ne kanlar akıtıldı, ne cadılar yakıldı, ne bilim adamları hapishanelerde çürütüldü. Sadece “” westefalya” anlaşmasının öncesi ve sonrasına bakın, ne dediğimi dan diye anlarsınız.

Muhteşem Süleyman diye yere göğe komadığınız adam, kendini nimet sanıp, fransa kıralına yazdığı mektupda, “” itibarını”, sayfalarca yazdığında, bir vajina uğruna, imparatorluğu, haremdeki hapsedilmiş kadınlardan biri olan, ukraynalı ROKSAN / siz onu HÜRREM diye bilirsiniz, emanet edip, RO KSAN oğlu “” sarı selimi- sarhoş selimi”, padişah yapmak için, öz be öz TÜRK çocuğu, ŞAHZADE MUSTAFA’yı, boğduruyordu.

Ama FRANSA KIRALI FRANSUVA da, bugün fransa bilim hayatını adeta düzenleyen, KOLEJ DÖ FRANSI kurmakla meşguldü.

Yani padişah- halifeyi rui zemin hazretlerimiz, HÜRREM’i okşarken, adam, bilim merkezi kuruyordu.

Böyle bir zaman kesitinden, gele gele geldik AHMET TELLİ abimize.

Ahmet ABİMİZİN çekik, tatarvari bakışlarını hissederek, bazı hususları, acıtıcı da olsa, hatırlatmakta yarar görüyoruz.

Padişahlığı döneminde, tam 16 tane sadrazam değiştiren sultan 2. mahmud, halk arasında, bir takım giyim reformlarından dolayı, “ gavur padişah” diye anılırdı.

Sanılanın aksine, LATİN alfabesi hamlesi, cumhuriyet döneminde değil, 2. Mahmud’un dileğiyle, divana ( yani bakanlar kuruluna) getirilir, 2. Mahmud, latincey geçilmesini teklif eder.

Ancak, sadrazam ve vezirler, “” yeterli” alt yapı olmadığını ileri sürerek, bu hamlenin, boşa çıkacağını padişaha anlatmışlardır. Böylece LATİNCEYE geçilmemiştir.

Farkında mısınız bilmem… bu dindar arkadaşlar(!), 19 yy daki padişahlar arasında, 2. Mahmud ve oğlu abdülmecidi hiç anmazlar, saymazlar… bu iki padişah, adeta onlar için “”yoktur”, böyle iki padişah tahta çıkmamıştır.

Varsa da yoksa da, az biraz ABDÜLAZİZ, büyük bir porsiyon olarak da 2. ABDÜLHAMİT. Neden acaba! 2. Mahmud giyim kuşamda, köklü değişiklik yaptırıp, baştaki sarığı, özellikle devlet memurlarına yasaklattırıp, yerine FES giyilmesini zorunlu kılmıştır.

“ reaya da”, yunan fesi diye itiraz eder!

Abdülmecide gelince… tarihimizdeki ilk “” opera” konseri, DOLMABAHÇE sarayında, abdülmecidin himayesi altında icra edilirken, sarayı, bir gurup YOBAZ basar. Elleri bıçaklı, kasaturalı vs… haykırışlar bellidir:  DİN ELDEN GİDİYOR… saray muhafız bölüğü, “” süngü” takarak, yobazları defeder.

DÜŞÜNEBİLİYOR MUSUNUZ, bugün dahi, topraklarımızda, onca imkanlarına rağmen, hâlâ “” dinimi” yaşamak istiyorum diyen, kimbilir kaç “”binlerce” kişi vardır…

Batının onlarca, yüzlerce yıl uğraştığı “” aydınlanma” bile, yeterli olmamış, iki dünya harbi de, avrupalı devletlerin marifeti olarak, ortada durmaktadır.

“” hani aydınlanıyorduk!!!”

Atatürk, belkide öleceğini hissettiğinden dolayı mı, artık bilemem, batının, yüzlerce yıl uğraştığı  aydınlanmayı, 1923 den itibaren, 15 yıl gibi bir sürede kotaracağını mı zannetti ACABA!

OLMADI, olamazdı da.

Bir yan bilgi vereyim, azcık gülelim(mi)… ülkemizde, hiçbir zaman DEMOKRASİ ve kurumları olmamıştır.

“” var gibi” yapılagelmiştir.

Bu cascanlı bir halken, yıllar önce, bir tevedeki, canlı yayında, “” sosyal demokrasi ve TÜRKİYE” gerçeği adlı programa, misafir konuşmacı olarak katılmış, çok kısa bir soru sormuştum! Kime, sevgili MURAT KARAYALÇIN’a…

Efendim, ülkemizdeki demokrasi ve hali böyle, anlaşıyor muyuz. KARAYALÇIN evet dedi.

Peki bu durumda, bu hayalet demokrasisi içinde, hayli üst bir keyfiyet olan, SOSYAL DEMOKRASİYİ, ahaliye nasıl anlatacağınızı düşünüyorsunuz…

Annem öldüğünde( eylül 2016), bir yanımla, sevinmiştim. Neden, çünkü ülkenin haline çok ama çok üzülüyor,durup durup, rabbim tez zamanda canımı alsa da, bu halleri artık görmesem, dayanamıyorum oğlum diyordu.

Sevginin, kardeşliğin,muhabbetin, unutulduğu. Yerine 3 kulhu bir elhamın konduğu bir toplumda yaşıyoruz.

Ahmet abi, “ her ölüm, biraz erken” se de ( cemal süreya), sonsuzluğun binbir çeşit menevişinin içinde, gör bak ne şiirler yazacaksın.