UZUN YOL YAZILARI

 O resim!

Efendim, Mersin’in feşmekân mahallesinin bir köşesinde, hayli dikkat çekici bir ALAFRANGA isimle, bir kafe açılmış.

Mekana konulan isim, fransızca mıdır, ingilizce midir, meçhûl…

O denli dikkat ettimse de, anlayamadım.

 Maşallah memleketime. Hayırlara vesile olur, inşa’allahhhh.

Siz, meselâ amerikada, fıransada,yahut italyada, bir resmi  ya da yarı resmi bir kurumu, tlf la aradığınızda, ana dilde bildirimi takiben, “” Türkçe” olarak, “” Türkçe için bilmem neyi tuşlayınız” uyarısının olabileceğini sanıyor musunuz!

Yani bizdeki gibi : “” for english press 9”  züppeliğinin benzeri var mıdır bilmediğimiz bir memlekette!

Almanyada , HAMBURG ANA garında, yeni uygulamaya girmiş, elektronik bilet kutularından,  öldüm bittim, bilet alamamıştım. Peronda bekleyen, muhtemelen biri göçmen erkek, diğeri saf almana, derdimi, haliyle ingilizce anlatmıştım. Duymadılar’dı. Öylece suratıma bakadurmuşlardı.

 Takır takır almanca cevap vermişlerdi. Yıl mı! 1987, temmuz ortası falan.

1980 şubat ve mart aylarında, üniversitede, debelenirken, evimde, 1.5 ay kadar, bir JAPON stajyer kalmıştı: KATO YASUTOSHI…

Hâlâ, “mesencır” üzerinden, ara sıra görüşürüz.

KATO, NAGOYA üniversitesi, son sınıfdan, tek derse kalmış, sınava girmiş, neticesini öğrenmeden İstanbul’a gelmişti.

Gelirken de, okulunun siyah renklli- sırma gibi bir iplikle örülü, kalp üzerine denk gellen bir yerde, NAGOYA 79 yazan, işlemeli tişörtünüden getirmiş, bana hediye etmişti.

Ne var bunda demeyin… ne yok ki…

O dönemde, hemen hergün uğradığımız, NİŞANTAŞI- AKADEMİ KTAPEVİNDEYİZ…

Söze sohbete dalmışız. Kimler yok ki…

Elbette öncelikle ustam HİLMİ YAVUZ. Sayesinde, GELİŞİM yayınlarındaki odasında ve AKADEMİ KTAPEVİNDE, KİMLERLE TANIŞMAMIŞIZ Kİ…O gün, üzerimde, KATO’nun hediye ettiği, NAGOYA 79 tişörtü var’dı. Sohbetin içinde, o dönemlerin popüler ressamlarından, CİHAT BURAK da var’dı. Cihat bey, “ nagoya 79” a bakıp, evladım, bu ne demek şimdi… Neden, örneğin ÜRGÜP- GÖREME- PERİ BACALARI gibi özgün yerleri yazmıyorsunuz tişörtlere deyince… ben de efendim, evimde kalan japon arkadaşımızın, mezun olduğu üniversitenin tişörtü, hediye olarak bana verdi dedim. O zaman CİHAT BEY, pardon evladım, yanlış anlamışım, şimdi oldu diyecekti bana.

Zamanın TANZİMAT döneminde,  ülke, öncelikle fıransız kültürünün tesiri altına girer.

Zamanın “” aydınları”, ille de fıransaya kapağı atarlar, orda bir nevi, gönüllü sürgün hali de yaşarlar. Özellikle 2. Abdülhamit zamanında.

Abdülhamitin, bu karşıt fikirli aydınlara, el altından harçlık gönderdiği de bilinmektedir.

Neyse, biz mersine geldiğimizde, şunu görüyoruz… hemen hemen “ her 10 yeme içme- giyim kuşam vs”” dükkanından, ÖLÜSÜ, 7,8 tanesi, ille de İNGİLİZCE.

HERHALDE günümüz dünyasında, kendi ANA DİLİNE bu denli hainlik yapabilen, bir ikinci “” ULUS” var mıdır acaba!

Hele hele, son 5,10 yıl içinde, MERSİN’de, öteye beriye kondurulan ÇOK KATLI kulelere, çoğunluk verilen adlara bakınca, insan kendini, en azındn ben, “” no’luyor lan” demekten alamıyor.

Demekki bu “ ULUSUMSU” kalabalık, anlaşılan, keni ÖZ DEĞERLERİNDEN nefret ediyor. Farkında değil.

Son söz: ülkemizde, kadınlarımızın ciddi bir çoğunluğu, neden SAÇLARINI sarıya boyatmak ister…