UZUN YOL YAZILARI

Yayla yollarında…2

“”Sevgili kardeşim TAHİR MİRİCİ için…”””

NAMRUN yazısı, ummadığım fakat şaşırmadığım bir ilgi ile karşılandı. Bana tutkuyla yazan takipçilerim, elbette biliyorum ki, en az benim kadar, NAMRUN tutkunu insanlardı.

Namrun yazılarının ilk bölümünü okuyan değerli bir takipçim, şöyle bir soru sordu… peki namrunun YAYLA gibi olması için, ne yapılmalı, ne yapılabilir. BU soruyu, ilerleyen cümlelerde yanıtlayacağız. Ancak şimdiden yazayım, pek de ümitli olmayın yazacakalrıma.

Bizim aklımız başımıza geldiğinde, Namrun’a iki otobüs çalışırdı. Reşat Mirici’nin KARA KARTALı ile RASİH DOKUYUCU’nun, FÜZE lâkaplı otobüsleri.

50’LİLİ yıllarda, sanırım, bir de ADİL DOKUYUCU’nun otobüsü varmış. Ona aklımız yetmiyor elbette.

Sanki bir de, TENEKECİ MAHMUD’un otobüsü de, varmış gibi dolanıyor belleğimde.

Bütün bunları, hilafsız, MİRİCİNİN TAHİR, çok iyi bilir, iyi de avcıdır TAHİR KARDEŞİM.

1960-75 arasında, çocukluk ve ilk gençlik yıllarını yaşayan bizler için, NAMRUN’un yazları, sıra dışı bir yaşam kesitiydi.

Neden böyleydi diye düşünüp dururken, buldum. O zamanın Namrun’unda, bizim ev, Avcıoğullarının, (şimdi Kozacı almış orayı), Mirici Ömer’in evi, CUMAYAKASI mıntıkasının adeta vahşi doğası diyebileceğim bir kesitinin kenarındaydı. Dolayısıyla, bir anlamda bizler, vahşi doğayla içiçeydik. Arka bağa bakan orta salonun pencereleri açıldığında, karşı yamaca doğru yürüyen bir bağ, yarısı üzüm ve diğer meyveler, ardından da, doğanın kendi halinde yetiştirdiği çalılık- bodur ve yüksek ağaçlar vardı ve bu da insana, sanki iki dünyanın arasında kalmışlık hissi verirdi.

Bağı geçip, yukarıya yani ZEVZEK tepesine o yamaçtan çıkmak, başlı başına doğa savaşı idi. Arada ayakkabınız kayar, bir çalıya tutunursunuz. O arada, çalı, parmaklarınızı satır satır çizer. Nihayet bir kekik dalına sarılır, durursunuz.

Kekik de kokar yani.

 Evlerimizin bu özel konumu, muhtemelen benim gibi bir doğa düşkününün, hayal gücüne neler neler katmıştır.

Ancak şunu da itiraf edelim ki, bizim hissettiğimiz güzel duyuların dışında, Namrun’da, hoş olmayan işler de olurdu.

Nedir bu işler!

Cumayakası yokuşunun hemen hemen orta yerinde, ÇAMLIKAHVE denen bir yerde, engerek Yaşar’ın, tenekeci Mustafa abi ile beraber işlettiği , Şadi Bey’in evinin dip tarafında da, Lülü Tahsin’in kahvesi vardı.

Her iki kahvede de, sabahtan akşama kadar, neredeyse nefes alıp vermeden, “” oyun” oynanırdı. Yani basbayağı kumar.

Tahsin’e neden LÜLÜ denirdi.

Ara ara oturduğu oyun masasında, oyunu aldığında, kahvenin damına çıkar, alabildiğine “” LÜLÜ” çekerdi, usta elleriyle. Gerçekten de, uzakça evlerden dahi duyulurdu TAHSİN’in LÜLÜSÜ.