AŞK YOLUNDA DÜŞENLER…2

YAŞAMAK veyahut dünyaya gelmek, bir yanıyla bizim elimizde olan bir şey değildi®…

Bir anne ve baba, kendi aralarındaki ısıya göre, evlenip, çoğunlukla, toplumun gizli saklı baskısı uyarınca, “ çocuk” sahibi olurlar. Bu durum, maalesef, bizim gibi toplumlarda, çokça görülen bir edimdir.

Ama bizim kızımız, böyle doğmamıştı.

Biz, eşimle, çok yürekten isteyerek ve üstelik, kız isteyerek çocuk sahibi olmuştuk.

Aslında, itiraf edeyim ki, “ sahip olma” da, pek hoş bir terim değil. Alışkanlık işte. Doğrusu, çocuk sahibi olmak değil, çocuğumuzun olması “ olmalıdır”.

Ben, kızımız doğduğunda, şaka değil, aklımı oynatacaktım.

İleriki yıllarda, arada sırada kızım, hınzır hınzır sorardı: babaa, ben erkek olsaydım da, beni böyle sever miydin diye, gönül tuzağı kurar bana.

Güler geçeriz birlikte.

Yaşama geliyor olmakla, yaşamın içinde olmak, galiba farklı anlam alanları.

Yaşama nasıl tutunulur…

Gelişigüzel yaşamak, benim açımdan, bir anlamda, biraz zihinsel gerilik olarak görülebilen bir keyfiyettir. Elbette herkesden, birbirine yakın, YAŞAM BAĞLILIĞI bekleyemeyiz.

Böyle bir lüksümüz yok.

Aklıma geldi.

Bir vakit, ilginç bir adamdan, ilginç bir “kitap” çalmıştım. Dikkatinizi çekerim. Ben, çok usta bir şekilde kitap çalarım, “ hiç acımam”. Ona göre.

“” mektubatı rabbani”…

Hintli müslüman, imam rabbani “ mahlaslı” mutasavvıfın, devlet yöneticilerine yazdığı, toplamda 3 cilt olan eser. Ben, kitabı çalarken, 3 cilt olduğunu bilmediğim için,kitap rafında, tek başına duran”” Cildi”” görür görmez, “ gerekeni” yapmıştım.

Size, kısaca da olsa, kitabın içeriğinden söz etmeyeceğim. Türkçemiz’e çeviren Hüseyin Hilmi Işık Bey’in, kitaba yazdığı önsözde, birkaç paragraf, gönülden geldiğini tahmin ettiğim, enfes bir hitabı var, o HİTABI aktarmak istiyorum…

Diyor ki, adaşım Hüseyin Bey:

“” ey okuyucu, bu kitabı okurken, düşün…pencereden izlediğin yağmur damlaları, uzaktan gelen derenin şırıltısı, bir şimşeğin çakışı,küçük bir derede, taşların üzerinden sekerek atlayıp, karşı kıyıya geçen ceylanın hali. Hasılı, bütün bunlar sana bir şey(ler) vermiyor, gönlünde bir yer, inip çıkmıyor, anlamadığın bir şekilde daralıp- gevşiyor, bununla cümle kuramıyorsan,( bu da benden),bu kitabı okuma “ kardeşim” demeye getiriyor.

Şubat 2020’de , sessiz sadasız Ankara’da ölen, TÜRK şiirinin, değeri bilinmemiş, yüksek “KAM”ı, Mehmet Ragıp Karcı gibi söylersek :

“”Bir şiir olmalı yaşam şimdi

Alıp size gelmeliyim.””

Elbette, gerçek metin,tam olarak böyle değil. O, bence, kozmik bir şiir kitabı olan “ bir başkasının kitabı/1996”, eserrinde, baştan sona, yukardaki kalıbı,  tekrarlarla  kullandığı için, ben de, sessizce onu tekrar ederek, kopyeledim. Gökler beni bağışlasın.

Hadi, merhumdan bir şiir parçası alarak, sona doğru gidelim:

İstanbul gözlerini açınca gözlerin başlıyor
Sen gözlerini açınca akşam nakışları
Alnında bir umut, bir telaş, bir kalabalık
İsmail’in boynunda bir vebal halindedir
İçinin kırılmış bakışları
Bir de ağladıkların

Elbette bu şiiri paylaşırken, beni MEHMET RAGIP’tan haberdar eden, kitabı ortalıkda yokken, o müthiş kitabı, ( bir başkasının kitabı), üstelik de fotokopisini çıkarıp, enfes bir şekilde ciltleyen, bana gönderen, merhum AHMET TURAN ALKAN’ı, anmalıyız.

Bir anlamda, “Elimizde” olmadan yaşama geliveriyoruz.

Peki sonra!

Yükselmek, anlamlaşmak, varoluşun künhüne varmak.

Nasıl mı. Onu, kişinin kendisi bilir.

Bilmelidir.

Ancak, her ailede bir tane ORHAN KEMAL, SAİT FAİK…çıkamaz, çıkmaz.

“ yazmasam ölebilirdim” der SAİT FAİK, “” havada bulut” un, sanırım son satırında.

Ya siz!!!